Gemotiveerde uitvaartspreker

Nog niet zo lang geleden overleed een vrouw uit onze kennissenkring. Telefonisch werden we geïnformeerd over haar overlijden en de dag en tijd van de crematie. Om allerlei redenen was het een sober afscheid.

Op tijd waren we in het crematorium aanwezig. In een kleine ruimte werd de plechtigheid gehouden. Door een medewerker van de uitvaartorganisatie werden we welkom geheten. Dat waren de echtgenoot en zoon en een tweetal zussen van de overledene. Daarnaast waren er nog een vijftal buren en zoals gezegd mijn vrouw en ik. Alles bij elkaar een handje vol mensen. Er werd een tweetal waxinelichtjes aangestoken door de uitvaartleider en een tweetal muziekstukken ten gehore gebracht. En dat was het dan!

Niet helemaal! Na het tweede muziekstuk sprak de uitvaartleider: “Hierbij zijn we aan het einde gekomen van deze plechtigheid. Tenzij . . . . . .  iemand nog iets wenst te zeggen?” Bij mij borrelde er een paar fijne woorden op die ik me nu nog herinner. Echter voordat die concreet werden stonden we weer buiten en gingen we naar huis. Naar huis met spijt in mijn lijf en met de interne belofte dat een afscheid zonder persoonlijke en betekenisvolle woorden nooit meer mag plaatsvinden.

Het bovenstaande is mijn aanleiding en motivatie om te willen spreken bij uitvaarten en crematies. Inmiddels ervaar ik hoe fijn het voor nabestaanden is om steun te vinden in positieve herinneringen en de daarover uitgesproken woorden.

Ik wens u betekenisvolle herinneringen toe aan hen die u liefheeft.

Geplaatst onder Blog. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.